Дар ин лаҳзаҳои идона ва фараҳбахш бо истифода аз фурсати муносиб тамоми ҳамватанони азиз ва тоҷикони бурунмарзиро ба муносибати фарорасии ҷашни фархундаи Наврӯзи хуҷастапай самимона табрику шодбош гуфта, ба ҳар кадоми онҳо пеш аз ҳама саломативу сарбаландӣ, хушбахтиву саодати бардавоми рӯзгор, оромиву осоиштагии хонадон ва ба Тоҷикистони биҳиштосоямон осмони софу беғубор ва фардои дурахшон таманно менамоям.
Дар воқеъ, Наврӯз аз рӯйи мазмун, моҳият ва номи зебояш ба мардуми тоҷик иртиботи ногусастанӣ доштаву дар фарҳанг ва забони дигар халқу миллатҳо мавқеи хешро пайдо намуда, имрӯз дар тамаддуни башарият мақоми махсусро соҳиб гардидааст.
Тавре Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар бораи ҷашни Наврӯзи оламафрӯз гуфтаанд: “Ҷаҳонишавии Наврӯз дар марҳалаи нави таърихи давлатдории мо имкон фароҳам овард, то мардуми олам бо такя ба фитрату сиришти ин ҷашни қадима аз ҳар ҷиҳат ба он бештар таваҷҷуҳ зоҳир намоянд, зеро муҳтавои Наврӯз танҳо марбут ба қаламрави зуҳури он набуда, балки суннату анъанаҳои неку созандаи он метавонанд ҳамчун омили муҳими ҳамзистии осоиштаи тамоми инсоният хизмат мекунад”.
Боиси хушнудист, ки имрӯзҳо ҷашни бостонии Наврӯз дар Ватани азизамон маҳз дар партави сиёсати фарҳангпарваронаи Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон бо шукуҳу шаҳомати хоса таҷлил карда мешавад.
Бояд гуфт, ки аз Наврӯз то Наврӯз дар тамоми гӯшаву канори Тоҷикистони азизамон, аз ҷумла дар пойтахти мамлакатамон шаҳри Душанбе навгониҳои зиёде ба миён меоянд, ки ин ҳама самараи истиқлолияту озодӣ ва ваҳдати комили миллӣ мебошанд.
Аён аст, ки пас аз ба даст овардани Истиқлолияти комили миллӣ маҳз дар доираи сиёсати оқилонаву дурандешона ва фарҳангпарваронаи Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ҷашну маросим ва дигар суннатҳои миллии ниёгонамон аз нав эҳё гардида, таҷлили бошукӯҳи онҳо дар тамоми гӯшаву канори Ватани азизамон ба ҳукми анъана даромад.
Наврӯзи оламафрӯз аз ҷумлаи ҷашнҳои таърихӣ ва бостонии миллати соҳибтамаддун ва фарҳангпарвари тоҷик ба ҳисоб меравад, ки он таърихи куҳан дошта, ба қатори ҷашнҳои бузурги тамаддуни ҷаҳонӣ шомил мебошад.
Таҷлили ҷашни Наврӯз ба бедоршавии табиат, аз нав зинда шудани олами наботот, оғози кишту кор ва шукуфтани гулу дарахтон рост меояд ва маҳз ҳамин омилҳо гувоҳи равшани онанд, ки ин ҷашн ба ҳеҷ дину мазҳаб, қавму миллат мансуб набуда, балки ҷашни табиат аст. Ва гузаштагони соҳибхиради мо аз аввалин миллатҳое мебошанд, ки ин ҷашни табиатро ҳанӯз аз замонҳои қадим таҷлил мекарданд.
Маҳз бо назардошти арзиши умумибашарӣ доштан, мансуб набудан ба ягон дину мазҳаб бо ибтикор ва ташаббуси бевоситаи Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон Наврӯз аз ҷониби Созмони Милали Муттаҳид ҷашни байналмилалӣ эълон шуд.
Албатта, дар сатҳи ҷаҳонӣ чунин тадбирандешӣ баҳри эҳёи таърихии иди Наврӯз ва таҷлили минбаъдаи ин суннати фарҳанги маънавӣ барои миллати тоҷик фахри бузург аст. Таҳқиқ ва эҳё намудани ойину анъанаҳои бостонии ҷашни Наврӯз ва бузургдошти сатҳи баланди он ҳамчун арзиши бебаҳо барои меросбарони ояндаи миллати мо бояд вазифаи муқаддас бошад. Наслҳои мо бояд аз таърихи хеш огоҳӣ пайдо намоянд ва ҳамеша расму ойинҳои миллии қадимаи аҷдодиамонро нигоҳдор бошанд. Чунки тамоми ойинҳои Наврӯзӣ сарчашмаи бузурги ахлоқию тарбиявианд ва метавонанд наслҳоро ба покии зоҳиру ботин, садоқату вафодорӣ, бунёдкориву созандагӣ ва зебоипарастӣ ҳидоят намоянд.
Бори дигар тамоми тоҷикону тоҷикистониёнро ба муносибати фарорасии ҷашни фархундаи Наврӯзи оламафрӯз сидқан табрику шодбош гуфта, барояшон иқболи баланд, муваффақияту сарбаландӣ ва беҳтарин хушиҳои зиндагиро таманно менамоям.
Бигзор Наврӯзи хуҷастапай бо қудуми нек ва файзбораш ба хонадони мову Шумо файзу баракат, нишоти ҳамешагӣ ва хушбахтиву саодат биоварад.
Эй Худованди замину осмон,
То ба Наврӯзи дигар моро расон.